«Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά»

«Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά»

12:15 μ.μ. | Αναρτήθηκε από Βασιλική Δ. |

Σε κάθε μεγάλη παράκληση της Παναγίας μας μία συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή. Ο Χριστός επισκέπτεται το σπίτι του φίλου του Λαζάρου και κατά την διάρκεια της επισκέψεώς του απευθύνεται στην μία αδελφή του Λαζάρου και την λέει: «Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά».


Αυτή ήταν η απάντηση του Κυρίου μας στην παράκληση της Μάρθας να επέμβει ο Χριστός και να συστήσει στην Μαρία να βοηθήσει την αδελφή της.


Παρατηρούμε αδελφοί μου ότι όταν την βλέπει ο Κύριος την Μάρθα να ετοιμάζει με τόση επιμέλεια τα του γεύματος και να απασχολείται με πολλά και ποικίλα πράγματα, θεωρεί ότι κάποια λιτότης θα ήταν περισσότερο επιβεβλημένη, και για αυτό απευθύνει προς αυτήν αυτό το μάθημα για ολιγάρκεια.


Αυτό το μάθημα της ολιγαρκείας το απευθύνει η χριστιανική διδασκαλία προς όλους μας. Διότι ήμαστε άνθρωποι, πολλές φορές, άπληστοι και αχόρταγοι και αχάριστοι για αυτά που έχουμε. Και όσα και αν έχουμε σπανίως μένουμε ευχαριστημένοι. Δεν αναπαυόμαστε, αλλά θέλουμε περισσότερα και καλύτερα.


Και έτσι αρχίζει μία μέριμνα για την απόκτηση εκείνων που δεν έχουμε και επιζητούμε, με αποτέλεσμα να μην χαιρόμαστε ποτέ για αυτά που κατέχουμε, αλλά συνεχώς να αγχωνόμαστε και να στενοχωριόμαστε για αυτά που δεν έχουμε.


Έχουμε επί παραδείγματι ένα αυτοκίνητο που μας εξυπηρετεί, έρχεται λοιπόν ο λογισμός του κοσμικού πνεύματος και μας λέει: πάρε πιο μεγάλο, πιο όμορφο, πιο γρήγορο αμάξι…. αυτό που έχεις είναι πλέον παλιό, ξεπερασμένο. Και έτσι μπαίνουμε σε μία διαδικασία αγαπητοί μου πολλές φορές δανείων, και χρεών για να ικανοποιήσουμε τελικώς μία ψεύτικη ανάγκη μας. Ή φοράμε κάποια ρούχα τα οποία ακόμα είναι σε καλή κατάσταση….. όχι σου λέει ο λογισμός πάρε καινούργια γιατί πλέον αυτά που έχεις δεν είναι στην μόδα. Και ο άνθρωπος καταντά να είναι δούλος των ψεύτικων αναγκών του. Να δουλεύει για να ξεχρεώνει τον ψεύτικο κόσμο των αναγκών του και έτσι πέφτει στην λύπη, στην απελπισία, στην μιζέρια διότι καταλαβαίνει μετά από καιρό ότι τίποτα τελικά δεν τον γεμίζει, ούτε τα καινούργια ρούχα, ούτε το καινούργιο πιο μεγάλο σπίτι, ούτε το καινούργια αμάξι, ούτε τίποτα.


Αδελφοί μου, δεν αρνείται ο χριστιανός τα αγαθά του πολιτισμού ή τις ανέσεις της τεχνολογίας διότι «παν κτίσμα Θεού καλόν, και ουδέν απόβλητον μετα ευχαριστίας λαμβανόμενον» λέγει ο απόστολος Παύλος.


Αλλά από την άλλη πλευρά πρέπει να ήμαστε πολύ προσεκτικοί. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάνουμε πολλά ζητήματα της ζωής μας πολύ δύσκολα όχι γιατί έτσι είναι, αλλά λόγο των δικών μας απαιτήσεων.


Πόσοι νέοι σήμερα δεν αποφασίζουν να δημιουργήσουν οικογένεια, διότι το θεωρούν δυσβάστακτο βάρος. Όχι διότι είναι πράγματι τόσο δυσβάστακτο, αλλά διότι υπερβάλλουν με τις δικές τους απαιτήσεις που θεωρούν σαν απαραίτητες δήθεν προϋποθέσεις της πραγματοποιήσεως του γάμου, πρέπει να γίνει γλέντι, πρέπει το νυφικό να είναι σχεδιασμένο από τον τάδε, πρέπει να υπάρχει επιπλωμένο σπίτι, πρέπει οι μπομπονιέρες να είναι συγκεκριμένες, πρέπει, πρέπει, πρέπει…. Όλα αυτά τα πρέπει που έχουμε βάλει μόνοι μας στην ζωή μας και που μας φαίνονται τόσο απαραίτητα, είναι τελικά περιττά και όχι αναγκαία…


Μερικοί βέβαια άνθρωποι παρεξηγούν την λιτότητα με την τσιγκουνιά, αλλά εδώ ακριβώς η χριστιανική ορθόδοξη αντίληψη είναι εκείνη που μας δίνει το μέτρο με το οποίο θα πρέπει να κινούμαστε και να ζούμε.


Η ζωή εν Χριστώ είναι μία ζωή μετρημένη, ο χριστιανός είναι ένας συγκρατημένος άνθρωπος που δεν θα πρέπει να παρασύρεται από την καταναλωτική αμέτρια του κοσμικού φρονήματος.


Ο χριστιανός έχει λιγότερες τέτοιες ψεύτικες ανάγκες, όχι διότι είναι άλλη η φύσις του, όχι διότι τα πράγματα είναι διαφορετικά σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους, αλλά διότι ο ίδιος σκέπτεται διαφορετικά και αντιμετωπίζει απλούστερα την όποια κατάσταση, και προ πάντων απαλλάσσεται από τα περιττά.


Έτσι ο χριστιανός απλουστεύει τα προβλήματα της ζωής και έρχεται η χαρά στην ζωή του, διότι εκεί που είχε την μέριμνα για ικανοποίηση των ψεύτικων αναγκών του, τώρα εκεί τοποθετεί το ασκητικό πνεύμα των αγίων, το οποίο φανερώνει στον άνθρωπο την πραγματική του ανάγκη, η οποία είναι να έχει κοινωνία με τον Θεό, ώστε να γεμίσει η ζωή του χαρά και ειρήνη.


Ένα ασκητικό πνεύμα που μας προβάλει και η Παναγία μας στο μέγιστο βαθμό. Μιας και η ίδια ζούσε πολύ απλά και λιτά και ας ήταν η μητέρα του Κυρίου την οποία όλη σεβόντουσαν και τιμούσαν.


Έτσι αδελφοί μου ας προσπαθήσουμε και εμείς να μιμηθούμε τους αγίους μας, την Παναγία μας που έζησαν μέσα στον κόσμο αλλά κατάφεραν να μην παρασυρθούν από την ψεύτικη χαρά που προσφέρει ο κόσμος.


Και το κατάφεραν αυτό έχοντας καταλάβει ότι την πραγματική χαρά και ευτυχία δεν μπορεί να σου την δώσει τίποτα και κανένας εκτός από τον ίδιο τον Κύριο ο οποίος στα παιδιά του δίνει απλόχερα την αγάπη του, η οποία τα γεμίζει με χαρά και αιώνια ανάπαυση.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/08/martha-martha-merimnas-peri-polla.html#ixzz2bvvGmVzM

        

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: «Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά» http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/08/blog-post_5393.html#ixzz2bw19WQL5

Η ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΚΟΠΟ

Η αγάπη είναι απλή μα θέλει κόπο.....

4:44 μ.μ. | Αναρτήθηκε από marianthi delagrammatika |

Οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας, η κοινωνία των γονέων μεταξύ τους, των γονέων με τα παιδιά και των παιδιών μεταξύ τους, αλλά και η συνάντηση της οικογένειας με τον κόσμο και την κοινωνία είναι κατάσταση και εμπειρία ζωής. Όσα κι αν έχει διαβάσει κανείς, όσο «ειδικός» κι αν έχει γίνει, είτε συζητώντας, είτε ασχολούμενος με ανθρώπινα πρόσωπα, το να είσαι γονιός, το να παλεύεις καθημερινά με «τον βοηθό κατά σε», με τα παιδιά που ο Θεός σου έχει χαρίσει, το να ψάχνεις να βρεις όχι πώς θα γίνεις καλύτερος , αλλά πώς δεν θα δυσκολέψεις τη ζωή των άλλων αποτελείευλογία, σταυρό κι ανάσταση.

Η ευλογία έχει να κάνει με το μοίρασμα της ζωής. Με την δυνατότητα να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Έχει να κάνει με την πρόκληση να μπορείς να μαθαίνεις, να εργάζεσαι, να πολεμάς ώστε να έχεις την δυνατότητα να δίνεις περισσότερα σ’ αυτούς που είναι πλάι σου, σε κοιτούν με την προσδοκία ότι έχεις την ιδιότητα που δεν έχουν, είσαι δηλαδή πατέρας, αλλά και είσαι ταυτόχρονα άνθρωπος, δηλαδή όμοιος κατά πάντα μ’ αυτούς. Δηλαδή χτίζεις χαρές και λύπες γι’ αυτούς, αλλά και μετέχεις στις χαρές και τις λύπες που κι αυτοί με τη σειρά τους χτίζουν για σένα.Κι αυτό είναι αληθινή ευλογία, γιατί μόνο έτσι μπορείς να συνειδητοποιήσεις ποιος αληθινά είσαι. Στις σχέσεις σου μ’ αυτούς που θεωρείς δεδομένο ότι αγαπάς και θεωρείς δεδομένο ότι σε αγαπούνε. Εκεί νιώθεις την ελευθερία να είσαι αυτός που είσαι.Εκεί καταλαβαίνεις τις αδυναμίες σου, τις αμαρτίες σου, τις αστοχίες σου, τους καημούς, αλλά και τα όνειρά σου, όπως επίσης και το ότι δεν μπορείς να κρύψεις τίποτε απ’ αυτό που είσαι. Στέκεσαι στον καθρέφτη των ματιών των άλλων και όσο κι αν θέλεις να δείχνεις κάτι άλλο, δεν μπορείς. Ελευθερία κι αγάπη, οι δύο μεγάλες δωρεές του «κατ’ εικόνα» σου είναι τα εφόδια που έχεις στον δρόμο και τον τρόπο της οικογένειας, αλλά και, την ίδια στιγμή, οι κριτές σου.

Αυτό λοιπόν που είναι η ευλογία, γίνεται ταυτόχρονα κι ο σταυρός σου, το φορτίο και η ευθύνη σου. Είσαι άραγε το πρότυπο που η γονεϊκή σου ιδιότητα μοιάζει αυτονόητο ότι σε καθιστά; Χτίζεις σχέσεις με βάση αυτό που θέλεις εσύ, αυτό που σου φωνάζει το «εγώ» σου ότι είναι σωστό ή είσαι έτοιμος να μετρήσεις και τους άλλους με βάση αυτό που είναι και όχι αυτό που θα ήθελες να είναι, παρότι έχεις πρόγραμμα, αξίες, διάθεση να μεγαλώσεις, ιδίως τα παιδιά σου, με σκοπό να αποτελούν γνήσιους καρπούς του δέντρου σου; Πώς μπορείς να συνταιριάξεις τη δική σου με την δική τους ελευθερία; Πόσο μπορείς ή πόσο πρέπει να ανεχτείς να είναι περισσότερο ελεύθεροι από όσο μπορείς να αντέξεις; Πόσο μπορείς να αντέξεις να έχουν τα δικά τους όνειρα, που δεν είναι ίδια με τα δικά σου; Πόσο τελικά μπορείς να σηκώσεις και το δικό σου και το δικό τους φορτίο;

Πιστεύοντας πάντως στον Χριστό και ζώντας την οδό της Εκκλησίαςη ευλογία και ο σταυρός συνδέονται με τηνΑνάσταση. Και η ανάσταση δεν έχει να κάνει με τον θάνατο του σώματος, ούτε μόνο και με την νίκη κατά του πνευματικού θανάτου, δηλαδή του χωρισμού από τον Θεό. Η ανάσταση έχει να κάνει με την δυνατότητα να νικάς τους μικρούς καθημερινούς θανάτους της ήττας από το «εγώ» σου, τις πτώσεις του ιδίου θελήματος, της αίσθησης ότι τα γνωρίζεις όλα, ότι η στάση σου είναι η μοναδική αληθινή στάση, ότι όλος ο κόσμος και οι οικείοι σου περιστρέφονται γύρω από σένα. Ο αγώνας να ζήσεις την παρουσία και το Ευαγγέλιο του Χριστού σε κάνει να ανίστασαι από τις βεβαιότητές σου που σε ρίχνουν κάτω, γιατί οι άλλοι δεν μπορούν να τις αποδεχτούν, να βγάζεις μίαν άλλη ποιότητα ελπίδας και νοήματος, που σε κάνει να χαίρεσαι γιατί είσαι σύζυγος, γονέας και ταυτόχρονα παιδί του Θεού, αλλά και να παλεύεις ό,τι έχεις λάβει να το δώσεις, όχι με γνώμονα μόνο την επιτυχία της σχέσης, της οικογένειας, του εαυτού σου στον παρόντα κόσμο και χρόνο, αλλά κυρίως την πορεία προς την αιώνια κοινωνία με τον Χριστό, αλλά και όλους όσους αγαπάς στον τρόπο της Βασιλείας.

«Η αγάπη είν' απλή μα θέλει κόπο» τραγουδούν οι αδελφοί Κατσιμίχα. Μία αλήθεια η οποία περιγράφει τι είναι αληθινά η οικογένεια. Μία κοινωνία ανθρώπων που θέλουν να δίνουν και να παίρνουν αγάπη, με απλούς τρόπους και αυτονόητη απλότητα, μα που δυσκολεύονται πολύ, γιατί όλα θέλουν κόπο. Και ζούμε σε μία εποχή η οποία έχει μάθει τον κόπο να τον αφήνει στην άκρη και είναι δύσκολο να πείσουμε τους εαυτούς μας και, κυρίως, τα παιδιά μας, ότι δεν είναι μόνο δικαίωμα η αγάπη, αλλά επιλογή και κόπος που ομορφαίνει και νοηματοδοτεί τη ζωή μας. Μαζί με την ελευθερία αποτελούν την οδό της όντως ζωής, αυτή που σε κάνει να συναντάς Θεό και άνθρωποκαι να χτίζεις μία κοινωνία στην οποία η χαρά δεν γίνεται να σου αφαιρεθεί.


π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

    

Το γέμισμα της Χάρης Του!

Το γέμισμα της Χάρης Του!

 

–Θὰ σοῦ τὸ πῶ, παιδί μου, γιὰ νὰ ἐνισχυθεῖς στὴν πίστη ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἐγκαταλείπει τοὺς δικούς του, ὅταν αὐτοὶ μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴ στοργικὴ Πρόνοιά Του ἀφήνουν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τὶς οἰκογένειές τους στὰ χέρια Του...


Μὲ τοῦτα τὰ λόγια ἄρχισε ὁ πατὴρ Ἰωάννης νὰ διηγεῖται σὲ πνευματικό του παιδὶ τὸ περιστατικὸ ἐκεῖνο ἀπὸ τὴν ἱερατική του ζωὴ καὶ διακονία, ὅταν νέος ἀκόμα ἀρχιμανδρίτης γυρνοῦσε τὰ χωριὰ τοῦ θεσσαλικοῦ κάμπου ὡς ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπόλεως.


–Πᾶνε χρόνια τώρα, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς ἐκεῖνο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σβήσει μέσα μου. Εἶναι κάτι ποὺ θὰ τὸ θυμοῦμαι σ’ ὅλη μου τὴ ζωή.


Κι ἄρχισε νὰ διηγεῖται:



–Ἦταν Κυριακή, Νοέμβρης μήνας, ἂν θυμᾶμαι καλά. Ἀπὸ τὴ Μητρόπολη μ’ ἔστειλαν νὰ λειτουργήσω σ’ ἕνα ἡμιορεινὸ χωριό, κάπου στοὺς πρόποδες τοῦ Κισσάβου. Ἤξερα ὅτι ἐκεῖ ἐφημέριος εἶναι ἕνας πολὺ εὐσεβὴς ἱερεύς, ὁ π. Ἐμμανουήλ. Τὸν ἔβλεπα κάπου-κάπου στὶς ἱερατικές μας συνάξεις. Διακρινόταν γιὰ τὴ σεμνότητα καὶ εὐλάβειά του. Ἦταν καὶ πολύτεκνος οἰκογενειάρχης. Πέντε παιδιὰ εἶχε.


Ἔφτασα σχεδὸν ἀχάραγα ἀκόμη στὸ χωριό. Ὁ ναὸς ἀνοιχτός. Ὁ π. Ἐμμανουὴλ ἄναβε τὰ καντήλια. Πῶς ἔκανε ποὺ μὲ εἶδε! «Καλῶς ἦλθες, πάτερ μου, στὸ χωριό μας. Σήμερα θά ’χουμε πατριαρχικὴ λειτουργία μὲ τὴν παρουσία σου»! Τό ’λεγε, καὶ τὸ πρόσωπό του φωτιζόταν. Τί ἄνθρωπος! Λειτουργήσαμε μαζί. Τόσο ποὺ εὐχαριστήθηκα! Συνδύαζε ὁ ἱερεὺς αὐτὸς τὴν ἁπλότητα μὲ κάποια –πῶς νὰ τὸ πῶ;– ἐπισημότητα στὴ λειτουργία του. Μεγάλα πράγματα...


Ὅταν ἀπολύσαμε, μοῦ λέει μὲ τὸ φωτεινό του πρόσωπο:
–Πάτερ μου, δὲν θὰ φύγεις. Σήμερα θὰ φᾶμε μαζὶ στὸ σπίτι. Ἤδη ἡ πρεσβυτέρα πῆγε νὰ ἑτοιμάσει τὸ τραπέζι.


Δὲν μποροῦσα νὰ ἀρνηθῶ. Καὶ μόνο ὁ τρόπος του μὲ σκλάβωνε.


Πῆγα στὸ σπίτι του. Ὅλα πρόδιδαν ἔσχατη φτώχεια. Δύο καμαροῦλες ὅλο κι ὅλο, κι ἕνα καθιστικό, ποὺ ἦταν καὶ κουζίνα καὶ τραπεζαρία μαζί.


Τὰ παπαδοπαίδια –πέντε, ὅπως σοῦ εἶπα– ὅλα τους χαριτωμένα, γελαστά, πρόθυμα. Τὸ μεγαλύτερο ὣς δεκάξι-δεκαεφτὰ χρονῶν. Τὸ μικρότερο στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάννας. Τὰ δύο ἀγοράκια, ἀφοῦ πῆραν τὴν εὐχή μου καὶ ζήτησαν τὴν ἄδεια ἀπὸ τὸν πατέρα τους, βγῆκαν ἔξω στὴν αὐλὴ νὰ παίξουν. Ἡ μία ἀπὸ τὶς κόρες ἔψησε τὸν καφὲ καὶ τὸν ἔφερε σεβαστικά, νὰ πιοῦμε μὲ τὸν παπα-Μανώλη. Ἔπειτα εὐγενικὰ ἀποσύρθηκε στὸ διπλανὸ δωμάτιο. Ἡ ἄλλη, μικρότερη, ἔτρεχε πίσω ἀπὸ τὴ μαμά.


–Πάτερ Ἰωάννη, μοῦ λέει ὁ παπα-Μανώλης, ὅπως βλέπεις, φτώχεια μεγάλη ἔχουμε. Ἀλλὰ δόξα τῷ Θεῷ. Τίποτε δὲν μᾶς λείπει. Ὅλα μᾶς τὰ δίνει ὁ ἀγαθὸς Θεός. Μέρα-νύχτα Τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ Τὸν δοξάζουμε. Τί νὰ σοῦ πῶ; Ἐγώ, πάτερ μου, συγκινοῦμαι πολὺ μὲ τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ στὸ σπίτι μας. Ἔχουμε τέτοια χαρὰ ἐδῶ μέσα, ἕνα γέμισμα νιώθουμε, δὲν μπορῶ νὰ σοῦ τὸ ἐξηγήσω.


–Ἡ χάρις εἶναι, πάτερ μου, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ δίνει αὐτὸ τὸ γέμισμα ποὺ λές.


–Ναί, πάτερ. Αὐτὸ εἶναι. Ὅπως τὸ εἶπες. Ἡ χάρις.


Μοῦ ’πε καὶ ἄλλα γιὰ τὴν ἱερατική του διακονία στὸ χωριό, μέχρι ποὺ ἔφτασε ἡ ὥρα γιὰ τὸ φαγητό. Ἡ πρεσβυτέρα φώναξε τὰ παιδιὰ καὶ ὅλοι βρεθήκαμε γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι.


Ἔμεινα ἐμβρόντητος. Στὸ τραπέζι ὑπῆρχε μία ψωμιέρα στὸ κέντρο μὲ μιὰ λειτουργιὰ* ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, καὶ στὸν καθένα μπροστὰ ἕνα πιάτο μ’ ἕνα κεφτεδάκι μέσα. Τὸ δικό μου πιάτο εἶχε δύο. Τίποτε ἄλλο.


Τὸ μικρότερο ἀγόρι εἶπε τὸ «Πάτερ ἡμῶν»: «Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον...». Ἐγὼ εὐλόγησα. Καθίσαμε.


Φάγαμε. Τί γεῦμα ἦταν ἐκεῖνο! Τί ἀπόλαυση! Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ πῶ, παιδί μου. Ἀπόλαυση. Χαρά! Χορτασμός. Χορτασμός; Ξέρεις τί χορτασμός; Σὰ νὰ εἶχα φάει διπλὴ μερίδα ἀπ’ ὅ,τι συνήθως τρῶμε. Κι ὄχι μόνο χορτασμός. Ἕνα... –πῶς νὰ σοῦ πῶ;– ἕνα γέμισμα! Αὐτό. Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ π. Ἐμμανουὴλ πρίν. Γέμισμα. Εὐφροσύνη. Ἡδονή. Συγκίνηση. Πῶς νὰ σοῦ τὸ περιγράψω, δὲν ξέρω!


Ἔκανα τὴν εὐχαριστία στὸ τέλος. «Εὐλόγησον τὰ περισσεύματα τῆς παρούσης τραπέζης...» –λίγα ψίχουλα ἦταν– «καὶ πλήθυνον αὐτὰ ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ εἰς τὸν κόσμον σου ἅπαντα». Καὶ καθὼς τὰ παιδιὰ μὲ κοίταζαν ποὺ ἔλεγα τὴν προσευχή, τὰ μάτια τους εἶχαν μιὰ τέτοια λάμψη, ζωηράδα, χαρά... Τί νὰ σοῦ πῶ, παιδί μου. Ἕνα... γέμισμα!


περιοδικό Ο Σωτήρ, τεύχ. 2060, 1/2/2013, εκδ. αδελφότητας θεολόγων «Ο Σωτήρ», σελ. 71-72.


*λειτουργιά = το πρόσφορο



Πηγή: Ι.Ν. Αγίων Χαραλάμπους & Αντωνίου Κρύα Ιτεών Πατρών

You might also like:

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: Το γέμισμα της Χάρης Του! http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/05/blog-post_5478.html#ixzz2br77QBjU

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΩΣΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Δημιουργία σωστής σχέσης με το Θεό

Όποιος όμως νομίζει ότι έχει πίστη, ελπίδα, δικαιοσύνη, ουδέποτε αναγνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Κι αν ακόμα πάει χίλιες φορές να εξομολογηθεί, ποτέ δε θα πάει ως αμαρτωλός. Μπορεί να βγάζει δάκρυα απ’τα μάτια του, αλλά ουδέποτε συνειδητοποιεί την πραγματική αμαρτία του, η οποία είναι πέρα των όσων λέγει. Δηλαδή άλλο τα λόγια και άλλο η καρδιά.

Άλλος κλαψουρίζεται, λέει πόσο αμαρτωλός είναι, αλλά δε ζει αυτή την πραγματικότητα. Που κι αυτή η βίωση της πραγματικότητας είναι δώρο του Θεού. Ποιο; Αυτός ο διαλυμένος άνθρωπος, ο αποτυχημένος. Ο αδιέξοδος άνθρωπος. Γι’αυτό όταν εμείς δούμε κανέναν άνθρωπο διαλυμένο, αποτυχημένο, εξουθενωμένο λέμε: "Πω, πω… Και μεις θεωρούσαμε ότι είναι άγιος".
 
Όταν ο άνθρωπος δεν είναι καλά, τότε στα μάτια του Θεού είναι καλά. Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να στέκει στα πόδια του και λέμε "αυτός έχει μια καλή πνευματική ζωή, είναι υγιής, χαρούμενος". Ενώ όταν δούμε έναν διαλυμένο, έναν δυστυχισμένο άνθρωπο λέμε: "Αχ, αυτός δεν έχει σωστή πορεία".

Όταν ο άνθρωπος δεν είναι καλά, όταν είναι χάλια, όταν δεν μπορεί να στηριχτεί στα πόδια του, αυτός ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό. Eκείνη την ώρα φτιάχνει πραγματική σχέση με το Θεό. Τότε ιερουργείται η συνάντηση με το Θεό: όταν είμαστε αδιέξοδοι, διαλυμένοι και δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας. Τότε γινόμαστε γόνιμη γη για να καρποφορήσει η χάρη του Θεού: όταν ζούμε την πλήρη αποτυχία μας.




απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου - Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσ/νίκης



το θέμα αυτό το βρήκα στη σελίδα της Παναγίας Αλεξιωτίσσης σε αυτο το link http://panagiaalexiotissa.blogspot.com/2013/05/blog-post_25.html#ixzz2UTgrrQoK

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: Δημιουργία σωστής σχέσης με το Θεό http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/05/blog-post_1934.html#ixzz2br6UiRYD

Πως πρέπει να διορθώνουμε τον αδελφό μας, αν αμαρτάνει απέναντι μας

Πως πρέπει να διορθώνουμε τον αδελφό μας, αν αμαρτάνει απέναντι μας

Άγιος Γεννάδιος ο Σχολάριος 

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Εάν ο αδελφός σου κάνει κάποιαν αμαρτίαν απέναντί σου ή απέναντι εις τον θείον νόμον από πονηρίαν δηλαδή, από πρόθεσιν και χωρίς μετάνοιαν, καθώς είναι άγνωστον εάν με γνώσιν ή άγνοιαν κάνει μίαν τέτοιαν αμαρτίαν, προς ωφέλειαν εκείνου, εάν από άγνοιαν είναι πονηρός ή για την δικήν σου πάλιν ασφάλειαν, επειδή έσυ δεν αναμειγνύεσαι με τους πονηρούς και δεν απολαμβάνεις την κακίαν τους ή φαίνεται, κάνε έτσι.

Πάρε τον πρώτα ιδιαιτέρως (Ματθ. Ιή', 15) χωρίς να μεσολαβεί κανένας άλλος· και εξηγησέ του την αμαρτίαν του με ιλαράν διαθεσιν και εάν βέβαια τον πείσεις και τον αλλάξεις, διόρθωσες τον αδελφόν σου.

Εάν πάλι επιμένει εις τα ίδια περιφρονώντας την διδασκαλίαν σου, μήτε και σ’ αυτήν την περίπτωσιν να αδιαφορήσης,  αλλά παίρνοντας έναν ή δύο χρησίμους ανθρώπους και τέτοιους που πρόκειται να τους προσέξει, κάνε το, το ίδιον μαζί τους.

Αυτούς θα τους έχεις μάρτυρας μπροστά εις τον Θεόν και εις τους ανθρώπους, δια την ευσπλαχνίαν προς τον αδελφό σου.

Και εάν πάλιν επιμένει πεισματικά εις το πταίσμα του λέγε το εις την Εκκλησίαν. Εάν δε και εις την Εκκλησίαν παρακούσει, να είναι εις εσένα ως ο εθνικός και ο τελώνης.

 Ακοινώνητος μεν, αλλά και ελεούμενος.  Και εάν είναι άρχων, και εάν είναι ιδιώτης, και εάν είναι σοφός, και εάν είναι απαίδευτος, και εάν είναι λαϊκός, και εάν είναι μοναχός, και εάν είναι επίσκοπος.

Διότι πρέπει εσύ να αποφεύγεις, τους εμφανιζόμενους ως πρόβατα εξωτερικώς, εσωτερικά δε είναι λύκοι, και εάν δεν θέλουν να απομακρυνθούν από την πονηρίαν τους μετά από έναν τέτοιον έλεγχον, αλλά με υπόκρισιν φιλίας ή αρετής αρπάζουν και σκοτώνουν τας ψυχάς που τους πιστεύουν.

 Πρέπει να δείχνεις μια τέτοιαν φροντίδα όχι για τυχαίας αμαρτίας, ούτε για τυχαία πρόσωπα αλλά εκεί όπου μεγάλη είναι η ζημία και γι’ αυτόν που αμαρτάνει και για εκείνον που θεωρείται ότι κοινωνεί μαζί του από καλήν διάθεσιν και εθισμόν, και γεννιέται σκανδαλισμός για όσους τα βλέπουν και ανεμένεται η ανταμοιβή της προσπαθείας για την διόρθωσιν.

Παντού η καλή διάκρισις και η αγάπη προς τον αδελφόν ορίζει το απαραίτητον. Εάν έχεις την αρχικήν τάξιν άπλωσε εις όλους αυτήν την φροντίδαν σου και οδήγησε όλους εις την φρούρησιν των θείων νόμων και εάν είναι φανερή η αμαρτία, σωφρόνιζε με ζήλον χρησιμοποιώντας την εξουσίαν σου διότι ο Κύριος μας κατέστρεφε εις τον ναόν τα τραπέζια των κολλυβιστών.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΝΟΜΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ  (είς μ΄Κεφάλαια) Ι.Ησυχαστήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Κατουνάκια- Άγιο Όρος. σελ 116-119  

2) Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΓΑΠΗ (λίστα αναπαραγωγής)

2) Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΓΑΠΗ (λίστα αναπαραγωγής)