Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας, Για την προσευχή

           ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ                                                 

Δημητσάνα – Μεγαλόπολη, Κυριακή 25 Μαΐου 2014

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

1. Ἀδελφοί μου χριστιανοί! Γιά νά νοιώθουμε ὄμορφα καί γιά νά ἔχει νόημα ἡ ζωή μας πρέπει νά βροῦμε τόν Θεό. ῎Εχουμε γίνει γιά τόν Θεό, ὅπως τό ψάρι ἔγινε γιά τό νερό. Καί ὅπως τό ψάρι σπαρταράει ἔξω ἀπό τό νερό, ἔτσι καί ἡμεῖς «σπαρταρᾶμε», ἀγχωνόμαστε μακρυά ἀπό τόν Θεό. Ἐπιθυμῶ, ἀγαπητοί μου, νά ἔχετε κοινωνία, συχνή ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό. Καί τήν ἐπικοινωνία αὐτή θά τήν πετύχετε μέ τήν προσευχή. Χριστιανοί μου, νά προσεύχεσθε. Ἡ ἀνώτερη καί ἡ γλυκύτερη ἔκφραση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὅταν μιλάει μέ τόν Θεό του, τόν Δημιουργό του καί τόν Σωτήρα του.

2. Ὅταν, ἀγαπητοί μου, λέγω νά προσεύχεστε, ἐννοῶ νά ἀφήνετε τήν καρδιά σας νά μιλάει μέ τόν Θεό. Νά Τοῦ μιλᾶτε σάν τό πιό ἀγαπητό σας καί οἰκεῖο καί δικό σας πρόσωπο. Νά τοῦ τά λέτε ὅλα. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, γιά τόν ὁποῖον σᾶς ἔχω μιλήσει ἄλλοτε, μᾶς λέγει ὅτι πρέπει νά μιλᾶμε στόν Θεό, ὅπως ἕνα μικρό παιδάκι μιλάει στόν μπαμπᾶ του. Καί τό μικρό παιδάκι λέει στόν μπαμπᾶ του ἐλεύθερα ὅ,τι θέλει. Τοῦ λέει ὅτι θέλει καραμέλες· καί τό λέει μάλιστα αὐτό ἀπαιτητικά. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἐλεύθερα καί ἐμπιστευτικά νά μιλᾶμε στόν Θεό μας.

3. Ὅμως, ἄν καί ὁποιαδήποτε ὥρα μποροῦμε νά προσευχόμαστε καί μποροῦμε νά λέμε στήν προσευχή μας ὅ,τι θέλουμε, ὅ,τι ἔχει ἡ καρδιά μας, ὅμως ὑπάρχουν κάποιες ὁρισμένες ὧρες καί στιγμές πού δέν πρέπει νά παραλείπουμε νά προσευχόμαστε· καί ἡ Ἐκκλησία μας καθόρισε εἰδικές προσευχές πού πρέπει νά λέγουμε. Ναί, πρέπει νά προσευχόμαστε ἐκκλησιαστικά: Νά προσευχόμαστε δηλαδή καί τίς ὧρες πού καθόρισε ἡ Ἐκκλησία νά προσευχόμαστε καί νά μήν παραλείπουμε τίς προσευχές μέ τίς ὁποῖες Αὐτή, ἡ Μάνα μας Ἐκκλησία, μᾶς παρέδωσε νά λέγουμε. Αὐτό βέβαια νά τό κάνετε ὅσο μπορεῖ ὁ καθένας· ὅσο μπορεῖ, ξαναλέγω, ἀνάλογα μέ τήν ἐργασία του, μέ τήν ὑγεία του καί μέ τήν διάθεση πού ἔχει. Ἡ προσευχή πρέπει νά ἀρχίζει εὐχάριστα καί νά τελειώνει εὐχάριστα. Ποτέ πίεση στήν προσευχή· γιατί ἄν μᾶς εἶναι πιεστική καί ἀναγκαστική, δέν μᾶς φέρνει χαρά καί γλυκασμό, ἀλλά μᾶς φέρνει ἄγχος καί ταραχή καί αὐτό ἔπειτα μᾶς δημιουργεῖ ἐνοχές. Εἶναι φρικτό αὐτό τό αἴσθημα.

4. Γιά νά πῶ τά βασικά, κατά πρῶτον, χριστιανοί μου, πρέπει νά κάνουμε τήν πρωινή μας προσευχή. Εἶναι πολύ φυσικό αὐτό: Πέρασε μία νύκτα καί ξημέρωσε μιά καινούργια μέρα. Ἄς εὐχαριστήσουμε τόν Θεό γι᾽ αὐτό καί ἄς Τόν παρακαλέσουμε γιά τήν νέα μέρα πού μᾶς ἔδωσε. Ἄς λέμε αὐτά τά ἁπλᾶ λογάκια: «Παναγία μου, Σ᾽ εὐχαριαστῶ γιά τήν καινούργια μέρα πού μοῦ ἔδωσες. Εὐλόγησέ την νά εἶναι εἰρηνική καί ἀναμάρτητη. Νά μήν κάνω κακό καί νά μήν πάθω κακό. Εὐλόγησε τούς ἀνθρώπους μέ τούς ὁποίους θά συναντηθῶ καί θά συνομιλήσω σήμερα· νά μήν τούς σκανδαλίσω καί νά μήν τούς πικράνω». Εἶναι ὡραία αὐτή ἡ ἁπλῆ καί σύντομη προσευχή γιά μιά καλή ἀρχή τῆς ἡμέρας. Ὅμως, στήν πρωϊνή μας προσευχή πρέπει νά λέμε καί τό «Πάτερ ἡμῶν...». Τό εἶπαν «Κυριακή προσευχή» τό «Πάτερ ἡμῶν», ἐπειδή μᾶς τήν παρέδωσε ὁ Κύριος τήν προσευχή αὐτή. Καί ἀφοῦ μᾶς τήν παρέδωσε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός πρέπει ὁπωσδήποτε νά τήν λέγουμε. Νά τήν λέγουμε κάθε μέρα καί πολλές φορές τήν ἡμέρα. Ἀκόμη ἀπό τήν πρωϊνή μας αὐτή προσευχή καί ἀπό κάθε μας ἄλλη προσευχή δέν πρέπει ποτέ νά ἀπουσιάζει ἡ Παναγία. Γιατί ὅπως ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πέρασε ἀπό τήν Παναγία γιά νά ἔρθει ἀνάμεσά μας, ἔτσι καί καί ἡ προσευχή μας πρέπει νά περνάει ἀπό τήν Παναγία γιά νά πάει στόν Θεό. Μιά σύντομη καί ὡραία προσ­ευχή στήν Παναγία, ἡ πιό καλή ἀπ᾽ ὅλες, εἶναι τό «Θεοτόκε Παρθένε...». Νά τό λέμε ὅλοι αὐτό στήν πρωϊνή προσευχή μας, ἀλλά καί ἄλλες ὧρες τῆς ἡμέρας. Ἐπίσης ἡ Ἐκκλησία ὡς πρωϊνή προσευχή ἔχει συνθέσει ὁλόκληρη Ἀκολουθία, πού τήν λέμε Ὄρθρο. Ὅσοι ἔχετε τόν χρόνο, ὅσοι ἔχετε τήν διάθεση, πέστε ἀπό τήν Ἀκολουθία αὐτή τόν Ἑξάψαλμο, τήν «Τιμιωτέρα...» καί τήν Δοξολογία.

5. Τά ἴδια θά πῶ καί γιά τό ἀπόγευμα πού ἔχουμε τήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ. Σᾶς συνιστῶ, χριστιανοί μου, κάθε βράδυ, στίς 6 περίπου, νά λέτε ἀπό τήν Σύνοψή σας τό «Φῶς ἱλαρόν....» καί τό «Καταξίωσον Κύριε ἐν τῇ ἑσπέρᾳ ταύτῃ...». Δέν εἶναι πάνω ἀπό δύο ἤ τό πολύ τρία λεπτά τό νά πεῖτε τίς προσευχές αὐτές. Κάνετε ὅμως ἕνα μικρό Ἑσπερινό μέ τίς δυό αὐτές προσευχές, πού καθόρισε ἡ Ἐκκλησία νά λέμε, τήν ἀπογευματινή ὥρα.

6. Προτοῦ νά κοιμηθοῦμε τό βράδυ πάλι πρέπει νά κάνουμε τήν προσευχή μας. Ἄς εὐχαριστοῦμε τόν Θεό μέ τήν προσευχή μας αὐτή γιά τήν ἡμέρα πού πέρασε καί ἄς Τόν παρακαλέσουμε γιά τήν νύχτα πού μᾶς ἔρχεται, γιά νά μή μᾶς συμβεῖ κανένα κακό, σωματικό ἤ πνεματικό κακό. Ἡ προσευχή πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας γιά τήν ὥρα αὐτή λέγεται Ἀπόδειπνο. Λέγεται ἔτσι, γιατί γίνεται μετά τό δεῖπνο, μετά δηλαδή τό βραδυνό φαγητό. Ἄν ἔχετε χρόνο καί διάθεση, χριστιανοί μου, νά λέτε τήν Ἀκολουθία αὐτή. Κι ἄν δέν μπορεῖτε νά τήν πεῖτε ὅλη, πέστε μόνο τήν προσευχή στήν Παναγία μας, τό «Ἄσπιλε, ἀμόλυντε..» καί τήν προσευχή στόν Χριστό μας, τό «Καί δός ἡμῖν, Δέσποτα...». Ὅ,τι μπορεῖτε, κάνετε, χριστιανοί μου, ὅ,τι μπορεῖτε· ἔστω καί λίγο, ἀρκεῖ ὅμως αὐτό νά βγαίνει ἀπό τήν καρδιά. Πάντως, ἄς μήν ξεγελᾶμε τόν ἑαυτό μας μέ τό νά κάνουμε ὡς προσευχή μόνο τόν Σταυρό μας καί τίποτε ἄλλο. Προσευχή σημαίνει νά μιλᾶμε στόν Θεό, νά Τοῦ λέμε λόγια καρδιακά καί ἐπίμονα καί νά νοιώθουμε μέσα μας τήν γλύκα τῆς ὁμιλίας μας αὐτῆς στόν Θεό.

7. Ὑπάρχει μιά ὡραία προσευχή, χριστιανοί μου, πού παρακαλῶ νά τήν ἀγαπήσετε. Εἶναι οἱ Χαιρετισμοί στήν Παναγία. Ἐκεῖνο τό «Χαῖρε», πού εἶπε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ στήν Παναγία μας, τό πῆρε ἡ Ἐκκλησία μας καί τό ἔκανε ὁλόκληρη Ἀκολουθία. Σᾶς παρακαλῶ νά λέτε τούς «Χαιρετισμούς» κάθε μέρα καί θά λάβετε πολλή εὐλογία ἀπό τήν Κυρία Θεοτόκο γι᾽ αὐτό. Λέγοντας τούς «Χαιρετισμούς» εἶναι σάν νά γίνεστε σεῖς ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ καί ἐπαναλαμβάνετε στήν Παρθένο Μαρία τόν χαιρετισμό πού εἶπε ἐκεῖνος σ᾽ Αὐτήν. Κάνετε λίγο ἀπό τούς «Χαιρετισμούς» τήν μία ἡμέρα, ὅσο μπορεῖτε, τρία ἤ πέντε λεπτά μόνο, καί τήν ἄλλη ἡμέρα συνεχίστε ἀπό ἐκεῖ πού σταματήσατε τήν προηγούμενη μέρα. Μήν παραλείπετε ἀκόμη νά λέτε καί τήν προσευχή πού μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, τήν προσευχή πού ἔχει πέντε λόγια. Εἶναι τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με». Τήν προσευχή αὐτή μποροῦμε νά τήν λέμε ἀπό μέσα μας (νοερά) καί περπατώντας στόν δρόμο καί ἀσχολούμενοι μέ κάτι πρόχειρο ἤ καί ξαπλωμένοι στό κρεββάτι.

8. Χριστιανοί μου, καί κάτι, τώρα στό τέλος, πολύ σοβαρό σχετικά μέ τήν προσευχή: Γιά νά εἰσακουστεῖ ἡ προσευχή μας ἀπό τόν Θεό, πρέπει ἡ καρδιά μας νά μήν ἔχει μῖσος μέ κάποιον. Γι᾽ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά συγχωροῦμε αὐτούς πού μᾶς ἔκαναν κακό. Δεῖγμα δέ ὅτι πραγματικά τούς ἔχουμε συγχωρήσει εἶναι τό νά προσευχόμαστε γι᾽ αὐτούς. Ἄς λέμε δηλαδή στήν προσευχή μας: «Χριστέ μου, συγχωρῶ τούς ἐχθρούς μου, συγχώρεσε καί Σύ τά ἁμαρτήματά μου. Φώτισε αὐτούς πού μέ ἐχθρεύονται, συγχώρεσέ τους καί ἕνωσέ μας ὅλους μέ ἀγάπη στήν Βασιλεία Σου τήν ἐπουράνιο»!

Μέ πολλές εὐχές

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Γόρτυνος Ιερεμίας: «Τό ἔνδοξο ἔθνος μας ξέπεσε στά χρόνια μας, γιατί φύγαμε ἀπό τόν Θεό τῶν Πατέρων μας»

Ἤρεμος καί γαλήνιος φαινόταν ὁ Δεσπότης μας σήμερα, τήν δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων τό πρωί στήν Θεία Λειτουργία, στό χωριό Παλιομοίρι τῆς Μεγαλοπόλεως, ὅπου εἶχε μεταβεῖ γιά τήν τέλεση Μνημοσύνου μέ τήν Θεία Λειτουργία.

Ὁμοίως ἤρεμος ἦταν καί στό θεῖο του κήρυγμα καί παρήγορος πρός τήν θλιμμένη οἰκογένεια. Ὁ ναός ἦταν κατάμεστος ἀπό τό ἐκκλησίασμα.

Στό τέλος τοῦ κηρύγματός του ὁ δεσπότης, συνεδύασε τό θέμα του μέ τήν «μεγάλη ἁμαρτία», ὅπως εἶπε, πού συνέβηκε στήν πατρίδα μας, τό νά γίνει νόμος ἡ ἀκολασία καί ἐπιτέθηκε δριμύτατα – πάει τώρα τό ἤρεμο πρῶτα ὕφος του – ἐναντίον ἐκείνων πού ψήφισαν ἕνα τέτοιο «αἶσχος νόμο», ὅπως τόν ἀποκάλεσε.

Ἰδιαίτερα ὅμως ὁ Μητροπολίτης μας ἦταν θυμωμένος καί ἀπότομος στήν ἐπίθεσή του ἐναντίον τῶν βουλευτῶν τῆς ἐπαρχίας μας, οἱ ὁποῖοι ψήφισαν τόν «ἐλεεινό νόμο», ὅπως τόν εἶπε.

Στήν ἐπίθεσή του αὐτή ἐναντίον τους ὁ Μητροπολίτης τούς εἶπε τήν φράση «ντροπή τους», καί μάλιστα τήν εἶπε δυό καί τρεῖς φορές.

Προέτρεψε δέ τούς χριστιανούς νά μεταφέρουν στούς βουλευτές αὐτούς τήν θλίψη του γιά τήν πράξη τους καί τόν χαρακτηρισμό του ὡς «ντροπή τους». Καί μάλιστα εἶπε, θά χαρεῖ νά τοῦ κάνουν μήνυση γιά τήν φράση του αὐτή καί «ἐλᾶτε, χριστιανοί μου – μᾶς εἶπε – στό δικαστήριο, γιά νά ἀκούσετε τί θά τούς πῶ».

Δέν μποροῦμε νά θυμηθοῦμε ὅλα τά πολλά πού εἶπε ὁ δεσπότης κατάπικρος γιά τόν νόμο πού ψηφίστηκε. Θυμόμαστε μόνο ὅτι ἀναφέρθηκε μέ πόνο λέγοντας, ποῦ κατήντησε ἡ ἔνδοξη πατρίδα μας, πού τιμοῦσε τήν παρθενία καί ἔκανε Παρθενώνα, ποῦ κατήντησε στά χρόνια μας, ὥστε οἱ ἄρχοντές της νά ψηφίζουν τήν ἀκολασία ὡς νόμο.

«Καί μή με ἀφήνετε – εἶπε – χριστιανοί μου, μή μέ ἀφήνετε νά ἀγωνίζομαι μόνος μου. Δέν εἶναι δική μου ἡ πίστη καί ἡ πατρίδα. Εἶναι καί δική σας πίστη ἡ Ὀρθοδοξία καί δική σας πατρίδα ἡ Ἑλλάδα μας. Τό ἔνδοξο ἔθνος μας, τό χιλιοξακουσμένο – συνέχιζε νά λέει –, ξέπεσε στά χρόνια μας, γιατί φύγαμε - φύγαμε ἀπό τόν Θεό τῶν Πατέρων μας. Πάει – εἶπε στό τέλος ὁ Δεσπότης – θά μᾶς πάρει ὁ Θεός τή Χάρη του, ἀφοῦ ποδοπατοῦμε τόν νόμο του καί ψηφίζουμε γιά νόμο τίς βρωμιές».

Εἶπε καί ἄλλα, πού δέν μποροῦμε νά τά θυμηθοῦμε. Ὅλοι στό ἐκκλησίασμα, ὅπως φαίνονταν ἀπό τά πρόσωπά τους, ἐνθουσιάστηκαν ἀπό τό ξέσπασμα αὐτό τοῦ δεσπότου Ἰερεμία καί ἰδιαίτερα κεντριστήκαμε ἀπό αὐτό πού μᾶς εἶπε, νά μήν τόν ἀφήνουμε μόνον νά ἀγωνίζεται, ἀλλά νά εἴμαστε καί ἐμεῖς ὅλοι συναγωνιστές στόν ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν πίστη καί τά ἁγνά ἤθη στήν πατρίδα μας.

Ἦταν καί Ἀθηναῖοι στό ἐκκλησίασμα καί μερικοί παρέμειναν στό τέλος γιά νά συγχαροῦν ἰδιαίτερα τόν Μητροπολίτη.

Οἱ ἐπιτόπιοι κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἐνθουσιάστηκαν ἰδιαίτερα καί μᾶλλον θά ἐκδηλώθηκαν ἀργότερα δυναμικά οἱ ἀντιδράσεις τους.

«Πάω τώρα ἀμέσως, τώρα, τώρα, πάω νά πάρω τηλέφωνο στό βουλευτή», εἶπε μιά ἁπλῆ γυναῖκα. 

Πάντως γενικά ὅλοι χαρήκαμε ἀπό τό ἐλεγκτικό αὐτό κήρυγμα τοῦ δεσπότη μας καί ἔτσι τόν θέλουμε νά εἶναι.

Νά εἶναι ἀγωνιστής καί νά θερμαίνει καί τήν δική μας καρδιά γιά τόν Θεό καί τήν Πατρίδα.

Καί ὄχι, δέν θά τόν ἀφήσουμε νά ἀγωνίζεται μόνος του, γιατί καί ἐμεῖς πιστεύουμε αὐτό πού μας ἄφησαν σάν προῖκα οἱ γιαγιάδες μας καί ἐμεῖς ἀγαπᾶμε τήν πατρίδα μας, πού τήν τραγουδᾶμε στά τραγούδια μας χορεύοντας.

Γόρτυνος Ιερεμίας: ''Μερικοί σημερινοί Θεολόγοι στο μυαλό τους έχουν δυτικό κολοκυνθόσπορο''

 

   

 IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

   ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2015

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

1. Αὔριο, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μεγάλη ἑορτή τοῦ Σταυροῦ. Μέ τήν ἑορτή αὐτή θυμούμαστε τόν σταυρικό θάνατο τοῦ Χριστοῦ μας· γι᾽ αὐτό τήν θεωροῦμε σάν μία Μεγάλη Παρασκευή καί τήν τιμοῦμε μέ νηστεία. Ἄλαδο τό φαγητό τήν ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ.

Ὁ Σταυρός, χριστιανοί μου, κηρύττει τήν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Τόσο πολύ ἀγάπησε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο, ὥστε παρέδωσε τόν Υἱό Του σέ σταυρικό θάνατο γιά τήν δική μας σωτηρία. Γιατί, ἄν δέν σταυρωνόταν ὁ Ἰησοῦς Χριστός, δέν θά ὑπῆρχε σωτηρία γιά μᾶς. Δέν θά σωζόμασταν, ἄν δέν σταυρωνόταν ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλά θά εἴμασταν αἰώνια κολασμένοι.

2. Ὁ Σταυρός εἶναι τό ἰδιαίτερο σημεῖο ἡμῶν τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς χαρακτηρίζει ὅτι ἀνήκουμε σ᾽ Αὐτόν. Αὐτό εἶναι τό σημεῖο «ΤΑΒ», γιά τό ὀποῖο γράφει τό 9ο κεφάλαιο τοῦ προφήτη Ἱεζεκιήλ, ὅτι ὁ ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό ἔβαλε στά μέτωπα τῶν δυναστευομένων καί σώθηκαν ἀπό τήν καταστροφή.

Γι᾽ αὐτο καί ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, πρέπει πάντοτε πάνω μας νά ἔχουμε τόν Σταυρό μας. Εἶναι μεγάλη ἁμαρτία καί προδοσία τό ὅτι ἐδῶ καί χρόνια μερικοί ἔβγαλαν τόν Σταυρό ἀπό πάνω τους καί ἀντί γι᾽ αὐτόν φόρεσαν κάτι περίεργα σύμβολα, ἀκόμη καί «κάτι κέρατα», ὅπως μοῦ τό εἶπε κάποια εὐλαβής γιαγιά.

Ἀλλά καί πρέπει νά κάνουμε σωστά καί εὐλαβικά τόν Σταυρό μας. Κάνοντας, δηλαδή, τό Σταυρό μας νά σχηματίζουμε τά δύο σταυρωμένα ξύλα, πάνω στά ὁποῖα θυσιάστηκε ὁ Χριστός μας. Καί τό κατακόρυφο καί τό ὁριζόντιο ξύλο. Αὐτό τό πετυχαίνουμε ἐφαρμόζοντας τό παλαιό ποίημα, τό πρῶτο ποίημα πού μάθαιναν παλιά τά μαθητούδια στήν Α´ τάξη Δημοτικοῦ: Μάθαιναν τότε τά παιδάκια, ὅλα μαζί, νά κάνουν τόν Σταυρό τους  μέ τό δεξί τους χέρι, ἑνωμένα τά τρία δάκτυλα, καί βάζοντάς το «στό κεφάλι, στήν κοιλιά, δεξιά καί ἀριστερά»!

Πολλοί, ἀπό ἐντροπή βέβαια – γιά νά μήν τούς ποῦν θρήσκους– δέν κάνουν σωστά καί κανονικά τόν Σταυρό τους. Σκεφθεῖτε, χριστιανοί μου! Ὁ Χριστός δέν ἐντράπηκε νά σταυρωθεῖ γιά μᾶς καί ἐμεῖς γι᾽ Αὐτόν νά ἐντρεπόμαστε νά κάνουμε τόν Σταυρό μας!..

3. Θά σᾶς πῶ καί κάτι ἄλλο, ἀλλά μήν τό γελάσετε, γιατί τό ἔλεγε ἅγιος πατέρας, ὁ ἀπό μᾶς καταγόμενος, ὁπατήρ Γερβάσιος ὁ Παρασκευόπουλος ἀπό τήν Νυμφασία τῆς Γορτυνίας. Αὐτός, ὁ μαθητῆς τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, ἀπό τόν ὁποῖον ἔλαβε καί εἰδική εὐλογία, συμβούλευε τούς χριστιανούς ὅ,τι ψωνίζουν ἀπό τήν ἀγορά νά τό σταυρώνουν πρῶτα μέ τό χέρι τους καί ἔπειτα νά τό βάζουν σπίτι τους. Καί συνέβηκε – πιστεύσατέ το παρακαλῶ – κάποιος εὐλαβής χριστιανός, πού ἀγόρασε μία στάμνα γιά νερό, τήν σταύρωσε καί αὐτή ἀμέσως ἔσκασε! Εἶχε κρυφτεῖ μέσα της σατανικό πνεῦμα, γιά νά κάνει ζημιά στό σπίτι τοῦ χριστιανοῦ. Αὐτό τό συμβάν τό ἄκουσα νά τό διηγεῖται μέ δέος ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Φλώρινας ὁ πατήρ Αὐγουστίνος. Βλέπετε, αὐτοί οἱ παλαιοί πατέρες καί ὁμολογητές τῆς πίστης μας τά πίστευαν καί τά κήρυτταν αὐτά τά θαυμαστά σημεῖα· ἐνῶ μερικοί σημερινοί «θεολόγοι», πού τά κρανία τους ἔχουν δυτικό κολοκυνθόσπορο, τά ἐμπαίζουν αὐτά. Θεωροῦν ὡς «μωρία» τό περί Σταυροῦ ὀρθόδοξο κήρυγμα, ὅπως τό γράφουν μέ θαυμαστά σημεῖα τά ἱερά μας Συναξάρια.

4. Σᾶς εὔχομαι, ἀδελφοί χριστιανοί, τήν δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ σέ σᾶς καί τίς οἰκογένειές σας. Τά καλά σας παιδιά, τώρα πού τά ἔχετε στά χέρια σας, διδάξτε τα, προτοῦ νά κοιμηθοῦν τό βράδυ, νά σταυρώνουν τρεῖς φορές τό μαξιλάρι τους λέγοντας: «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μέ πολλές ευχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Ερμηνεία του ψαλτηρίου από τον Γορτύνος Ιερεμία

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ
Ὁ 1ος Ψαλμός

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

1. Στο σημερινό μου κήρυγμα, αδελφοί χριστιανοί, θα σας ερμηνεύσω τον 1ο ψαλμό. Ο ψαλμός αυτός γράφτηκε στα χρόνια μετά την βαβυλώνια αιχμαλωσία, μετά δηλαδή το 586 π.Χ. Τότε πολλοί Ιουδαίοι, επηρεαζόμενοι από το ελληνικό πνεύμα, άρχιζαν να φιλελευθεριάζουν και να θέλουν να αναμείξουν τον Μωσαικό Νόμο και την προφητική διδασκαλία με την ελληνική φιλοσοφία. Αυτοί οι μοντέρνοι Ιουδαίοι, όπως φαίνεται από τον ψαλμό μας, συγκροτούσαν ιδιαίτερες ομάδες και έκαναν διαλέξεις για το κίνημά τους σε ιδιαίτερους χώρους. Εναντίον αυτών των Ιουδαίων γράφεται ο 1ος ψαλμός και τους αποκαλεί με τρεις βαρειές εκφράσεις. Τούς λέγει «ασεβείς», «αμαρτωλούς» και, ακόμη περισσότερο, τους αποκαλεί «λοιμούς», δηλαδή διεφθαρμένους (στιχ. 1). Καί βεβαίως ήταν μεγάλη η αμαρτία των Ιουδαίων αυτών, γιατί ήθελαν να αλλοιώσουν την πίστη των πατέρων τους, την παράδοσή τους, και να την αναμείξουν με την διδασκαλία της νέας εποχής των ελληνιστικών χρόνων.

2. Ο Ψαλμωδός μας λοιπόν αρχίζοντας τον ψαλμό του λέγει ότι ευσεβής είναι εκείνος, ο οποίος «ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών» (στιχ. 1). Δεν σκέπτεται, δηλαδή, όπως σκέπτονται οι μοντέρνοι Ιουδαίοι. Καί, ακόμη περισσότερο, ευσεβής είναι εκείνος που δεν θέλει να πάει στην οδό που είναι η αίθουσα, όπου συγκεντρώνονται οι ασεβείς μοντέρνοι Ιουδαίοι, και να καθήσει και αυτός εκεί για να ακούσει την διδασκαλία τους: «Καί εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη και επί καθέδρα λοιμών ουκ εκάθισεν» (στιχ. 1). Ευσεβής κατά τον ψαλμό μας είναι αυτός που δεν συμπορεύεται με το πνεύμα της νέας εποχής, αλλά κρατάει ακέραιη την ιερή παράδοση, χωρίς να θέλει να την αναμείξει με φιλοσοφικά διδάγματα. Αυτός ο ευσεβής άνθρωπος είναι «μακάριος», λέγει ο Ψαλμωδός μας: «Μακάριος ανήρ, ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών...» (στιχ. 1).

3. Στην συνέχεια ο ιερός Ψαλμωδός μας λέγει πιο συγκεκριμένα ποιά στάση πρέπει να κρατούν οι ευσεβείς στο θέμα που δημιούργησαν οι ασεβείς μοντέρνοι. Αυτοί, όπως είπαμε, ήθελαν να αναμείξουν την ελληνική φιλοσοφία με τον παραδοθέντα διά του Μωυσή Νόμο του Θεού. Ο ψαλμός μας λέγει καθαρά: Ο ευσεβής Ιουδαίος θα είναι προσηλωμένος στον Νόμο και μόνο στο Νόμο. Σ᾽ αυτόν θα είναι η καρδιά του και αυτόν θα ψελλίζει στην ημερονύκτια προσευχή του: «Αλλ᾽ ή εν τω Νόμω Κυρίου το θέλημα αυτού και εν τω Νόμω αυτού μελετήσει ημέρας και νυκτός» (στιχ. 2). Πέρα η φιλοσοφία και κάθε ανθρώπινο κατασκεύασμα από τον Νόμο του Θεού. Δεν είναι ατελής ούτε ελλιπής ο θείος Νόμος, για να έχει ανάγκη να τον συμπληρώσουμε με ανθρώπινη σοφία.*

4. Καί τώρα ο ποιητής του ψαλμού παρουσιάζει με εικόνες την ευτυχία των ευσεβών και την δυστυχία των ασεβών. 

Οι ευσεβείς, αυτοί, δηλαδή, που δέχονται ανόθευτο το θείο Νόμο και προσκολλώνται σ᾽ αυτόν, παριστάνονται εδώ στον ψαλμό μας σαν ένα δένδρο αειθαλές, που ποτίζεται με άφθονα νερά και φέρει τον καρπό του και μάλιστα «εν καιρώ αυτού» (στιχ. 3), στον κατάλληλο δηλαδή καιρό (στιχ. 3). Πάντοτε, λοιπόν, θα είναι ευτυχισμένος ο ευσεβής, γιατί θα έχει την ευλογία του Θεού. Δεν θα είναι όμως έτσι οι ασεβείς, δεν θα είναι έτσι! «Ουχ ούτως οι ασεβείς, ουχ ούτως», λέει ο Ψαλμωδός. Οι ασεβείς θα μοιάζουν σαν το άχυρο που το αρπάζει ο άνεμος και το πετάει μακριά (στιχ. 4). Καί τελικά λέγει ο ψαλμός μας περί των ασεβών ότι «ουκ αναστήσονται εν κρίσει» (στιχ. 5).

5. Ο λόγος αυτός του ψαλμού έχει παρεξηγηθεί, γιατί σαν να λέγει ότι δεν πρόκειται να αναστηθούν οι αμαρτωλοί κατά την τελική κρίση. 

Αυτήν όμως την πλάνη την λέγουν οι Χιλιαστές, οι Ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά. Αλλά δεν λέγει αυτό εδώ ο Ψαλμωδός μας. Το σωστό νόημα της φράσης «ουκ αναστήσονται ασεβείς εν κρίσει», είναι το εξής: Στα ιουδαικά δικαστήρια ο κατηγορούμενος καθόταν στο εδώλιο. Αν αθωονόταν, σηκωνόταν με καύχηση όρθιος, για να φανεί ότι δικαιώθηκε. Αν όμως ο κατηγορούμενος καταδικαζόταν, τότε έπεφτε κατά γης, δείγμα της καταδίκης του. Ο στίχος μας λοιπόν θέλει να πεί: Στην καθημερινή κρίση που κάνει ο Θεός, οι ασεβείς «ουκ αναστήσονται», δεν θα σηκωθούν όρθιοι, δηλαδή δεν θα αθωωθούν, αλλά θα καταδικασθούν. Είναι καταδικασμένοι από τον Θεό. Καί σαν τοιούτοι δεν θα ανήκουν στην «βουλή των δικαίων» (στιχ. 5). Δεν θα είναι δηλαδή τότε μέλη της ιερής κοινότητας, μέλη της Εκκλησίας. Καί με λίγα λόγια συνοψίζει τέλος ο Ψαλμωδός όλα όσα είπε περί της τύχης των ευσεβών και ασεβών: «Γινώσκει Κύριος οδόν δικαίων και οδός ασεβών απολείται» (στιχ. 6). Τούς ευσεβείς ο Θεός τους «γινώσκει», δηλαδή τους φροντίζει και τους προστατεύει. Οι ασεβείς όμως θα καταστραφούν.

6. Το κίνημα των «ασεβών» του ψαλμού μας, τους οποίους ο Ψαλμωδός αποκαλεί «λοιμούς» (στιχ. 1), δηλαδή διεφθαρμένους, το εκφράζει ακριβώς η αίρεση του Οικουμενισμού. Γιατί όπως οι ασεβείς Ιουδαίοι ήθελαν να νοθεύσουν τον Νόμο του Θεού και να τον αναμείξουν με την ελληνική φιλοσοφία, έτσι και οι ασεβείς Οικουμενιστές, θέλουν να νοθεύσουν την πίστη μας ζευγνύοντάς την με τις πλάνες και τις αιρέσεις, όπως με την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού. Το δίδαγμα όμως και μήνυμα του θεοπνεύστου 1ου ψαλμού, που ερμηνεύσαμε, είναι να μένουμε πιστοί στην παράδοση και να μη μετέχουμε στις συνάξεις αυτών που θέλουν να μας την αλλοιώσουν και να αποκρούουμε την διδασκαλία τους.

Με πολλές ευχές,

† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

* Εκείνο το «μελετήσει ημέρας και νυκτός», δεν σημαίνει εδώ να μελετάμε επισταμένως τον θείο Νόμο, για να μάθουμε την ερμηνεία του, αλλά εδώ σημαίνει αυτό που έκαναν οι Ιουδαίοι να ψελλίζουν, να μουρμουρίζουν στην προσευχή τους κομμάτια από τον Νόμο καθήμενοι μάλιστα οκλαδόν και κάνοντες και ρυθμικές κινήσεις με το σώμα τους. Έτσι «μουρμουρίζω» αποδίδεται στο εβραικό το αντίστοιχο ρήμα «χαγά». Συμβαίνει δε και σε ᾽μας το ρήμα «μελετώ» να έχει την έννοια του μουρμουρίζω, όπως, για παράδειγμα, στο ποίημα: «Στων Ψαρρών την ολόμαυρη ράχη περπατώντας η δόξα μονάχη μελετά (= μουρμουρίζει) τα λαμπρά παλληκάρια»

Γόρτυνος Ιερεμίας: «Πάντοτε στην προσευχή μας πρέπει να μνημονεύουμε την Παναγία»

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Διερχόμαστε, αδελφοί μου χριστιανοί, τον μήνα Αύγουστο. Όπως γνωρίζουμε τον μήνα αυτό ολόκληρο η Εκκλησία μας τον έχει αφιερωμένο στην Παναγία.

Ακόμη και την τελευταία ημέρα του μηνός, 31 Αυγούστου, εορτάζουμε εορτή της Παναγίας. Εορτάζουμε την κατάθεση της τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου. Είναι λοιπόν θεομητορικός μήνας ο Αύγουστος για την μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που εορτάζουμε σ᾽ αυτόν, το «Πάσχα του καλοκαιριού», όπως το λέγει ωραία ο λαός μας. Στο σημερινό μου απλό κήρυγμα ήθελα να σας πω λίγα λόγια πως να τιμάμε την Παναγία μας, για να έχουμε την Χάρη Της και την Ευχή Της.

1. Πάντοτε, χριστιανοί μου, στην προσευχή μας πρέπει να μνημονεύουμε την Παναγία. Είναι ένας μυστικός λόγος που πρέπει να το κάνουμε αυτό: Όπως ο Υιός του Θεού πέρασε από την Παναγία για να ᾽ρθεί ανάμεσά μας (ενώ μπορούσε, σαν Θεός, να έρθει αυτομάτως κάτω στην γη), έτσι και εμείς πρέπει να περνάμε την προσευχή μας από την Παναγία για να φτάνει στον Θεό. Έχει δύναμη η προσευχή στην Παναγία. Θυμηθείτε, χριστιανοί μου, τον γάμο της Κανά. Ο Χριστός το είπε καθαρά ότι δεν ήταν η ώρα να γίνει το θαύμα, αλλά επειδή το είπε η Παναγία, γι᾽ αυτό έγινε το θαύμα και ο Χριστός μετέβαλε το νερό σε κρασί. Η Παναγία λοιπόν – για να το πούμε καθαρά – αναγκάζει(!) τον Θεό να κάνει θαύμα και ας μην είναι η ώρα να γίνει το θαύμα. Έχει δύναμη, χριστιανοί μου, η προσευχή στην Παναγία. Η πιο ωραία σύντομη προσευχή σ᾽ Αυτήν είναι το «Θεοτόκε Παρθένε...». Να την λέτε όλοι την προσευχή αυτή κάθε μέρα και πολλές φορές την ημέρα, όποτε μπορείτε. Όσοι μπορούν ας κάνουν και Χαιρετισμούς στην Παναγία, έστω και μία Στάση των Χαιρετισμών κάθε μέρα, αν δεν σας παίρνει ο χρόνος.

2. Το δεύτερο που θέλω να σας πω, χριστιανοί μου, για τιμή στην Παναγία, είναι όλα τα σπίτια να έχουν μια εικόνα Της, που να κυριαρχεί στον χώρο. Καί όχι μόνο στα σπίτια μας, αλλά και πάνω μας πρέπει να έχουμε εικόνα της Παναγίας, μια μικρή πλαστικοποιημένη  εικόνα στην τσέπη μας. Κι εσείς οι γονείς, πατέρες και μητέρες, να δείχνετε στο παιδί σας την εικόνα της Παναγιάς του σπιτιού σας και να του λέτε: Να, παιδί μου, Αυτή είναι η μεγάλη σου Μάνα. Σ᾽ Αυτήν να τα λες όλα και Αυτή θα σε προστατεύει στην ζωή σου, σαν γλυκειά Μανούλα που είναι.

3. Σας συνιστώ, χριστιανοί μου, έπειτα, να κάνετε ιερά προσκυνήματα σε θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας, στις οποίες η Παναγία έχει δώσει ιδιαίτερα την χάρη Της. Καί είναι καλό, όσο μπορεί ο καθένας, να πηγαίνει και με τα πόδια στο προσκύνημα αυτό. Υπολογίζει η Παναγία τον κόπο που κάναμε για να πάμε στην χάρη Της.

4. Αλλά, εκεί, χριστιανοί μου, που νοιώθουμε ιδιαίτερα την παρουσία της Παναγίας και Αυτή δίνει ιδιαίτερα την χάρη Της είναι η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. Ω, η Θεία Λειτουργία! Η Θεία Λειτουργία, όπως λέει κάποια ευχή, προσφέρεται υπέρ όλων: Υπέρ «Προπατόρων, Πατέρων, Πατριαρχών, Προφητών, Αποστόλων, Κηρύκων, Ευαγγελιστών, Μαρτύρων, Ομολογητών, Εγκρατευτών και παντός πνεύματος δικαίου εν πίστει τετελειωμένου», αλλά «εξαιρέτως», εξαίρετα και ιδιαίτερα δηλαδή, η Θεία Λειτουργία προσφέρεται υπέρ «της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας». Εκεί, στην Θεία Λειτουργία, η Παναγία είναι παρούσα και θέλει να βλέπει συναγμένα όλα τα παιδιά Της στην αγκάλη Της.

Σας εύχομαι, αδελφοί μου χριστιανοί, να είστε στην αγκαλιά της Παναγιάς, «στον κόρφο της Παναγιάς», όπως το έλεγε καλύτερα ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Mε πολλές ευχές,
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος κ.κ. Ιερεμίας: ''Τό ὅτι πρέπει νά ἀγαποῦμε ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅλου τοῦ κόσμου δέν σημαίνει ὅτι πρέπει καί νά ἑνώσουμε τήν δική μας ἀληθινή ὀρθόδοξη πίστη μέ τήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν καί κακοδόξων καί νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους.

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙΣΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΓΟΡΤΥΝΙΑ» ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

Δημητσάνα 11 Ἰουλίου 2014

Πρός

Παναγιώτην Ἀναστόπουλον,

Ἰακωβάτων 57, Ἀθήνα

Ἀξιότιμε κύριε Ἀναστόπουλε,

Χαίρετε καί ὑγιαίνετε!

1. Θά ἤμουν ἀνόητος πράγματι, ἄν, ἐπειδή ἐγώ, ὅπως καί ἄλλοι πατέρες Ἀρχιερεῖς, ἐλέγχω τήν μεγάλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ἄλλη μεγάλη αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, ἐνόμιζα, ὅπως γράφετε ἐναντίον μου στήν ἐφημερίδα «Γορτυνία», ὅτι δέν πρέπει νά ὑπάρχει «ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν λαῶν... γιά ἀνταλλαγή γνώσεων καί ἀπόψεων γιά τό καλό καί τήν πρόοδο τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς ἐπιστήμης». Ἀπό τά γραπτά μου κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ Παπισμοῦ αὐτό κατάλαβε ἡ νοημοσύνη σας, κ. Ἀναστόπουλε;

 

2. Δέν θά ἤμουν καλός ποιμένας καί θεολόγος, ἄν, ἐνῶ ἀκούω νά πλεονάζει στόν χῶρο μας διδασκαλία ξένη πρός τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐνῶ βλέπω νά γίνονται ὠμές παραβάσεις τῶν ἱερῶν Κανόνων μέ τίς συμπροσευχές μετά τῶν αἱρετικῶν, ἐπίσκοπος ἐγώ, σιωπῶ γι᾽ αὐτό, ὅταν μάλιστα μέ προκαλεῖ καί τό ποίμνιό μου νά ὁμιλήσω καί νά διαμαρτυρηθῶ. Γιατί, θά μοῦ ἦταν ἐντροπή, θά ἦταν μεγάλη ἐντροπή γιά μένα τόν Ἐπίσκοπο, ὅταν, ἐνῶ στήν ποίμνη πού διακονῶ βλέπω ἱερεῖς καί μοναχούς καί λαϊκούς – ὄχι βέβαια ἐσᾶς – νά ἀγανακτοῦν καί νά διαμαρτύρονται γιά τά ἀκουόμενα καί θεώμενα ἐνάντια πρός τήν πίστη μας μέ τά ἐπί τροχάδην βήματα πρός τόν Οἰκουμενισμό, ἐγώ νά σιωπῶ καί νά ἐπαναπαύομαι, ἐγώ πού ὁρκίστηκα κατά τήν χειροτονία μου σέ Ἐπίκοπο νά εἶμαι κήρυκας καί ὑπερασπιστής τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας μας.

3. Ἀπαντώντας, κ. Ἀναστόπουλε, στήν οὐσία τῆς πρός τήν «Γορτυνία» ἐναντίον μου ἐπιστολῆς σας, σᾶς λέγω ὅτι: Τό ὅτι πρέπει νά ἀγαποῦμε ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅλου τοῦ κόσμου καί νά θυσιαζόμαστε μάλιστα γι᾽ αὐτούς, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι πρέπει καί νά ἑνώσουμε τήν δική μας ἀληθινή ὀρθόδοξη πίστη μέ τήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν καί κακοδόξων καί νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους. Αὐτό εἶναι πού ζητάει ὁ Οἰκουμενισμός. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅμως μᾶς λέγουν ὅτι πρέπει νά φυλάγουμε τήν ἀκρίβεια τῆς πίστης μας. Νά τήν κρατήσουμε ὅπως τήν παραλάβαμε καί νά τήν παραδώσουμε καί ἐμεῖς ἀκεραία καί ἀνόθευτη στά δικά μας παιδιά, χωρίς καμμία πρόσθεση σ᾽ αὐτήν καί χωρίς καμμία ἀφαίρεση ἀπ᾽ αὐτήν. Δέν ἔχουμε κανένα δικαίωμα, χάριν μιᾶς κακῶς νοουμένης ἀγάπης νά ἀλλοιώσουμε τήν πίστη μας. Αὐτό δέν εἶναι ἀγάπη, γιατί ἡ σωστή ἀγάπη δέν πρέπει νά παραθεωρεῖ τήν ἀλήθεια. «Ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (!), λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. 4,15). Βεβαίως θά συναντηθοῦμε μέ τούς παπικούς, γιά νά κάνουμε διάλογο μαζί τους, γιά νά τούς ποῦμε καί νά τούς ἀποδείξουμε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί τά πατερικά κείμενα ὅτι ἔχουν λανθασμένη πίστη καί ὅτι πρέπει λοιπόν νά τήν ἀπαρνηθοῦν καί νά δεχθοῦν τήν ἀληθινή ὀρθόδοξη πίστη, τήν ὁποία εἶχαν πρῶτα, ἀλλά τήν ἀπαρνήθηκαν ἔπειτα. Αὐτό πραγματικά εἶναι καί λέγεται ἀγάπη, γιατί δέν θέλουμε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι νά ζοῦν στήν πλάνη. Γι᾽ αὐτό πρέπει νά τούς μιλᾶμε γιά τήν πλάνη τους.

4. Τό νά συναντηθῶ ὅμως ἐγώ ὁ ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος μέ τόν Πάπα καί νά τοῦ φιλήσω μάλιστα καί τό χέρι αὐτοῦ τοῦ αἱρετικοῦ καί νά κουβεντιάσω ὥρα μαζί του, χωρίς νά τοῦ πῶ τίποτε γιά τό λανθασμένο πιστεύω του, ἀλλά ἀντίθετα καί νά τόν σφίξω στήν ἀγκαλιά μου, δηλώνοντάς του μ᾽ αὐτό ὅτι τόν χαίρομαι ἔτσι ὅπως εἶναι στήν πλάνη του, αὐτό δέν λέγεται ἀγάπη. Εἶναι σάν ὁ ἰατρός ἀπό «ἀγάπη» νά μή λέγει στόν ἄρρωστο τήν ἀσθένειά του, ἀλλά ἀντίθετα νά τοῦ λέγει ὅτι εἶναι πολύ καλά μέ ἀποτέλεσμα νά πεθάνει ὁ ἀσθενής ἀπό τήν ...«ἀγάπη» τοῦ ἰατροῦ. Ναί! Ἐμεῖς οἱ ᾽Ορθόδοξοι ἔχουμε τήν «ὑγιαίνουσαν διδασκαλίαν» (πρβλ. Α´ Τιμ. 1,10), τήν ὁποίαν, ὡς πνευματικοί ἰατροί ἡμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι, πρέπει νά προσφέρουμε ὄχι μόνο στούς ἰδικούς μας πρός κατήχησή τους, ἀλλά καί στούς κακοδόξους καί αἱρετικούς γιά νά σωθοῦν ἀπό τόν «λοιμόν» τῆς αἱρέσεώς τους. Καί οἱ Παπικοί, μέ τούς ὁποίους γίνονται δυστυχῶς συμπροσευχές, εἶναι αἱρετικοί. Εἶναι πάρα πολλές οἱ πλάνες τους, μεταξύ τῶν ὁποίων λέγω μόνον ὅτι ἔχουν ἄλλη Ἁγία Τριάδα (μέ τό «Φιλιόκβε» τους), πιστεύουν ἄλλη Παναγία (μέ τό δόγμα τους περί «ἀσπίλου συλλήψεως») καί κάνουν διαφορετικά τόν σταυρό τους (μέ τά τέσσερα δάκτυλα). Τί συμπροσευχή λοιπόν νά κάνουμε μ᾽ αὐτούς; «Γιά νά προσευχηθῶ μαζί μέ κάποιον, πρέπει νά ἔχω τήν ἴδια πίστη μ᾽ αὐτόν», ἔλεγε ὁ ἁγιασμένος Γέροντας πατήρ Παΐσιος. Καί οἱ ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καταδικάζουν μέ ἀφορισμό καί μέ καθαίρεση τήν συμπροσευχή μέ τούς αἱρετικούς. Γιατί λοιπόν μέ κατηγορεῖτε κ. Ἀναστόπουλε; Γιά τό ὅτι ὑπερασπίζομαι τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἀλλά ἔδωκα ὅρκο στήν χειροτονία μου εἰς Ἐπίσκοπο νά τό κάνω αὐτό.

5. Στό κήρυγμά μου (γραπτό καί προφορικό), κ. Ἀναστόπουλε, θέλω νά ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Νά γίνω «μεγάφωνό» τους. Ἀλλά ἐσεῖς στήν κατ᾽ ἐμοῦ ἐπιστολή σας προσβάλλετε καί τούς ἁγίους Πατέρες. Γιατί λέγετε ἀκριβῶς περί αὐτῶν: «Καί οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀνθρώπινα, ὑπαρξιακά καί κλαδικά συμφέροντα ὑπερασπίζοντο. Μᾶς συγκρίνει (ἐγώ ὁ Ἰερεμίας) τήν ἐποχή τοῦ...ἀραμπᾶ μέ τήν ἠλεκτρονική καί διαστημική!». Ὄχι, κ. Ἀναστόπουλε, μύριες φορές ὄχι! Εἶναι βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ λόγος σας αὐτός. Γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅ,τι ἔλεγαν, ἔγραφαν καί ἔπρατταν, τό ἔκαναν μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού, σάν ἅγιοι, εἶχαν πλούσια μέσα τους. Ὅταν λοιπόν σεῖς γιά τούς πνευματοφόρους καί θεοφόρους καί χριστοφόρους ἁγίους Πατέρες λέγετε ὅτι «ὑπερασπίζοντο ἀνθρώπινα, ὑπαρξιακά καί κλαδικά συμφέροντα», ὅταν τό πνευματοκίνητον καί θεοκίνητον τό λέτε «ἀνθρώπινα συμφέροντα», τότε, ναί, αὐτό εἶναι βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλά λέγετε παρακάτω καί τό ἄλλο ἐπίσης βλάσφημο: Ὅτι στήν ἐποχή μας εἶναι ξεπερασμένη ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων. Γιατί τώρα, λέτε, δέν ἔχουμε «τήν ἐποχή τοῦ...ἀραμπᾶ», ἀλλά «τήν ἠλεκτρονική καί διαστημική» ἐποχή καί ἑπομένως – βγαίνει ὡς συμπέρασμα – δέν μᾶς χρειάζονται οἱ Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἦταν «στήν ἐποχή τοῦ...ἀραμπᾶ» καί «ὑπερασπίζοντο ἀνθρώπινα, ὑπαρξιακά καί κλαδικά συμφέροντα». Πόσο ἀσεβής, ὑβριστικός καί βλάσφημος κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὁ λόγος σας αὐτός κ. Ἀναστόπουλε!... Ἀφοῦ λοιπόν οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι ξεπερασμένοι γιά τήν ἐποχή μας, ἄς βροῦμε κάποια ἄλλη διδασκαλία, μία ἄλλη θεολογία, γιά τήν σύγχρονο ἐποχή μας. Πῶς νά τήν ποῦμε αὐτή; Νά τήν ποῦμε «νεο-πατερική» θεολογία. Εἶναι αὐτό, κ. Ἀναστόπουλε, μία ἄλλη σύγχρονη αἵρεση, πού κυοφορεῖται, ἀπό «θεολογοῦντες» δυστυχῶς, στίς ἡμέρες μας.

6. Ἡ ὅλη σας θεωρία τῶν γραφομένων σας, κ. Ἀναστόπουλε, προέρχεται ἀπό τήν ἄλλη σας ἀντίληψη, ἡ ὁποία εἶναι χειρότερη καί ἀπό αἵρεση. Ναί! Ἄν αἵρεση εἶναι νά παρερμηνεύσει κανείς ἕνα δογματικό χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἄς φανταστοῦμε πόσο φρικτό εἶναι τό νά ἀπορρίπτει κανείς ὁλόκληρο θεόπνευστο τμῆμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτό κάνετε ἐσεῖς. Ἀπορρίπτετε τό πρῶτο – τό καί μεγαλύτερο – τμῆμα τῆς θείας Ἀποκαλύψεως, τήν Παλαιά Διαθήκη. Γι᾽ αὐτό καί γράφετε στήν ἐπιστολή σας: «Πρίν τούς ἁγίους Πατέρες ὑπῆρξαν οἱ κλασσικοί φιλόσοφοι, πού χάρις στήν θεία φώτιση διέλυσαν τό σκότος τῆς ἀμάθειας καί ἔδωσαν τό φῶς τῆς γνώσεως παντοῦ». Πρίν ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες, κ. Ἀναστόπουλε, ἦταν οἱ Πατριάρχες καί οἱ Προφῆτες, διά τῶν ὁποίων, κατά τήν πίστη μας, μίλησε τό Ἅγιο Πνεῦμα. «Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιο...τό λαλῆσαν διά τῶν Προφητῶν», λέγουμε στό «Πιστεύω» μας. Τούς φιλοσόφους τούς γνωρίζω καί τούς μελετῶ, ἀλλά αὐτοί δέν ἦταν θεόπνευστοι. Ἐνῶ οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, Πατριάρχες καί Προφῆτες, – ὁ Ἀβραάμ, γιά παράδειγμα, τόν ὁποῖον σεῖς βρίζετε – ἦταν θεόπνευστοι καί ἀξιώθηκαν νά δοῦν θεοπτία, τόν «Ἄγγελον τοῦ Γιαχβέ», ὁ Ὁποῖος ἦταν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἐνεφανίζετο στούς καθαρούς στήν ψυχή καί πρίν ἀκόμη ἀπό τήν σάρκωσή Του (Γεν. 22,11-12). Κάποτε μοῦ εἴπατε ὅτι δέχεσθε μόνο τήν Καινή Διαθήκη. Ἀλλά ἡ ἔκφραση «Καινή Διαθήκη» προϋποθέτει ὑπάρχουσα «Παλαιά Διαθήκη». Ἀφοῦ, λοιπόν, σεῖς ἀπορρίπτετε τήν Παλαιά Διαθήκη, βρεῖτε κάποια ἄλλη ἔκφραση, γιά νά δηλώσετε αὐτό πού ἐμεῖς ὀνομάζουμε «Καινή Διαθήκη».

7. Τέλος, σᾶς δηλώνω ὅτι ὁ πόθος μου εἶναι, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ἐκφράζω λόγῳ καί ἔργῳ τήν πατερική διδασκαλία, ἡ ὁποία ποτίζει τήν ὀρθόδοξη πίστη μας καί ἀναθεματίζει τίς συμπροσευχές τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς. Καί θέλω νά ἐκφράζω αὐτήν τήν διδασκαλία, διότι πιστεύω ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι θεοφόροι καί πνευματοφόροι καί δέν πιστεύω ὅτι «ὑπερασπίζοντο ἀνθρώπινα, ὑπαρξιακά καί κλαδικά συμφέροντα», ὅπως ἐσεῖς βλασφήμως λέγετε περί αὐτῶν. Ὁ πόνος μου ὅμως εἶναι ὅτι, παρά τό ὅτι μέ ἠλέησε ὁ Θεός καί μέ ἔκανε Ἀρχιερέα Του, χωρίς νά τό ἀξίζω, ἔχω ἀκάθαρτη καρδιά. Γι᾽ αὐτό καί ἐπιθυμῶ νά μοῦ δώσει ὁ Θεός δάκρυα μετανοίας, ὥστε, καθαιρόμενος δι᾽ αὐτῶν, νά ἀποκτήσω τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ· καί ὅταν θά μοῦ βάλουν τό μαχαίρι στόν λαιμό γιά τήν πίστη, νά μήν ἀρνηθῶ τό μαρτύριο, ἀλλά νά μπορῶ νά πῶ καί ἐγώ τόν λόγο τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου τοῦ Δημητσανίτου, ἀνεψιοῦ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε´, τοῦ ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀπαγχονισθέντος: «Πιό βαθιά τό μαχαίρι· δέν ἀρνοῦμαι τήν πίστη μου καί τήν ἀγάπη μου στόν Χριστό»!

Μέ τήν εὐχή ὁ Θεός νά φωτίσει ὅλους μας,

γιά νά σκεπτόμαστε σωστά καί νά ὀρθοτομοῦμε τήν

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως

Η Αρτοκλασία και τι συμβολίζει…

          

Ο όρος Αρτοκλασία σημαίνει ο τεμαχισμός του άρτου και συναντάται μόνο στα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας. Η ακολουθία της Αρτοκλασίας εσφαλμένα λέγεται από τους πιστούς και αρτοπλασία.
Οι νοικοκυρές βάζουν τα δυνατά τους για να φτιάξουν την πιο όμορφη Αρτοκλασία.
Έτσι στη Λειτουργική, Αρτοκλασία αποκαλούμαι τον τεμαχισμό των άρτων που προηγουμένως έχουν ευλογηθεί από ιερέα ή Αρχιερέα και στη συνέχεια διανέμονται στο εκκλησίασμα. Οι ευλογούμενοι άρτοι είναι πέντε, ισάριθμοι δηλαδή μ΄ εκείνους που ευλόγησε ο Χριστός στην έρημο και στη συνέχεια διανεμήθηκαν στο πλήθος. Μαζί με τους άρτους ευλογούνται επίσης μικρές ποσότητες οίνου και ελαίου που φέρονται σε μικρές φιάλες.
Η τελετή της αρτοκλασίας ή της «ευλογήσεως των άρτων» είναι παλαιότατη λειτουργική πράξη και έχει τις ρίζες της στους αποστολικούς χρόνους. Θεωρείται κατάλοιπο από τις «αγάπες», τα κοινά γεύματα των πρώτων χριστιανών, που διασώζει και το αρχαίο όνομα της Θείας Ευχαριστίας (κλάσις του άρτου), καθώς και τον τρόπο τεμαχισμού και διανομής της.
“…και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντες πιστούς δούλους σου αγίασον…”
Η Αρτοκλασία στις μέρες μας γίνεται και κατά την ακολουθία του όρθρου, αλλά κυρίως κατά τον εσπερινό της παραμονής δεσποτικής ή θεομητορικής εορτής αλλά και στις εορτές των Αγίων μας, επίσης Αρτοκλασία κάνουμε και όποτε το κρίνουμε εμείς ή ο πνευματικός μας αναγκαίο, η τέλεση δε του ιερού αυτού γεγονότος αποσκοπεί με τον συμβολισμό του πολλαπλασιασμού των άρτων από τον Ιησού στην έρημο, στην ευλόγηση του σπιτικού μας και στον πολλαπλασιασμό των υλικών αλλά και των ψυχικών αγαθών των οικείων και των φίλων μας.
Η Αρτοκλασία όμως αποσκοπούσε και αποσκοπεί ακόμα και στην θεραπεία πρακτικής μοναστικής ανάγκης. Στα μοναστήρια, δηλαδή, οι μοναχοί αφού νήστευαν ολόκληρη την ημέρα της παραμονής κάθε μεγάλης εορτής, ήταν υποχρεωμένοι μα παραμείνουν στο ναό και να μην απομακρυνθούν, μετά τον εσπερινό, προκειμένου να συνεχίσουν την ολονυκτία και να τύχουν δια της αρτοκλασίας “παραμυθίας” και “στήριξης”. Η ευλογία των άρτων, “ανά πέντε”, του οίνου “ανά στάμνον μεστήν” καθώς και του ελαίου γινόταν με σύντομη ευχή αμέσως μετά τη λεγόμενη “λιτή”, (έπειτα από τη μεγάλη δέηση), περί το τέλος του εσπερινού. Ακολουθούσε ο τεμαχισμός και η διανομή από τον “κελλαρίτη” που βρίσκονταν στον νάρθηκα ή την λιτή, δηλαδή στο χώρο μεταξύ νάρθηκα και κυρίως ναού, όπου τελούταν η δέηση της “λιτής”, εξ ου και η ονομασία του χώρου. Μαζί με τον άρτο διανέμονταν, κατά το Τριώδιο και “ανά εξ ισχάδες ή φοίνικες” (ανά 6 σύκα ξερά ή χουρμάδες) και από “ενός κρασοβολίου οίνος” (ένα ποτήρι κρασί). Το έλαιο που ευλογούνταν πιθανώς χρησιμοποιούνταν στο μεγάλο κανδήλι του τιμώμενου Αγ
Ο άρτος, το βασικό στοιχείο τροφής του ανθρώπου, ευλογήθηκε ιδιαίτερα από τον Χριστό. Στην έρημο ο Κύριος ευλόγησε τους πέντε άρτους (και τα δύο ψάρια) και με αυτά χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά. Στο Μυστικό Δείπνο χρησιμοποιεί τον άρτο για να παραδώσει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Στους Εμμαούς, μετά την Ανάστασή Του, τα μάτια των μαθητών ανοίγουν και Τον αναγνωρίζουν κατά την ευλογία και την κλάση του άρτου. Ο Χριστός συμβολικά μίλησε για τον παραλληλισμό του άρτου με τον ίδιο τον εαυτό Του, που είναι ο «άρτος της ζωής», ο «άρτος ο ζων», ο «άρτος ο εκ του ουρανού καταβάς» (Ιωάν. στ, 35/51/41).
Ο άρτος συμβολίζει ακόμη την Εκκλησία, καθώς τα μέλη της -οι πιστοί- ήταν πριν διεσπαρμένα όπως το σιτάρι στους αγρούς, αλλά δια του Χριστού συνήχθησαν (συγκεντρώθηκαν) σε ένα σώμα.
Αλλά και εσχατολογικώς, ο άρτος θεωρήθηκε εικόνα της Βασιλείας του Θεού, καθώς οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν θα βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Θεό δια της βρώσεως του ουρανίου άρτου, που βρίσκεται στην τράπεζα του Κυρίου: «Μακάριος όστις φάγεται άρτον εν τη Βασιλεία του Θεού» (Λουκ. ιδ,15).
Ο άγιος Συμεών Θεσαλονίκης γράφει πως η αρτοκλασία είναι «άνωθεν παραδεδομένη εκ του Σωτήρος αυτού».
Στην τελετή της Αρτοκλασίας, τους πέντε άρτους προσφέρουν οι πιστοί, μαζί με έναν ακόμα πρόσφορο για την Αγία Πρόθεση, φέρνουν επίσης λάδι και κρασί ενώ στο τραπέζι της Αρτοκλασίας ανάβουμε συμβολικά και πέντε κεριά από αγνό μελισσοκέρι. Συνήθως οι εορτάζοντες, οι οποίοι προσφέρουν και τα δώρα αυτά στην εκκλησία, συμπληρώνουν προαιρετικά την προσφορά τους με αγνές λαμπάδες για την Αγία Τράπεζα, θυμίαμα, καρβουνάκια και φυτιλάκια για τις καντήλες του ναού και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιείτε για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας που θα ακολουθήσει και που εκείνη την ημέρα γίνεται γιαυτούς ιδιαίτερα που εορτάζουν, ενίοτε δε οι εορτάζοντες προσφέρουν και λουλούδια που θα στολίσουν την Αγία Τράπεζα, ή χρήματα, για τις ανάγκες της εκκλησίας τους, για να ευλογηθούν αυτοί και τα σπιτικά τους, ενώ στο τέλος της τελετής παίρνουν έναν ευλογημένο άρτο στο σπίτι τους ο οποίος κόβεται στο γιορτινό τραπέζι, οι δε υπόλοιποι ευλογηθέντες άρτοι διανέμονται στους εκκλησιαζομένους, γεγονός που φανερώνει ακόμη περισσότερο τη σχέση της αρτοκλασίας προς τις παλαιές «αγάπες» των πρώτων χριστιανών.
Πηγή: askitikon.eu